İnsan Kendi Kendine Nazar Değdirebilir mi?

Kendi Nazarın Nasıl Olur?

Nazar, üzerinde ağırlık bırakan yoğun bir bakıştır. Çoğu zaman bu bakışı dışarıdan biri çevirir. Ama her zaman değil — bazen o bakışı kişi kendine çevirir. Nazarın kendine dönmesi için de illa kötü niyet gerekmez; mesele niyet değil, o bakışın yoğunluğudur.

Bu genelde üç yoldan olur. İlki, bir nimetle fazla meşgul olmak: Allah bir güzellik verir, sen de durmadan onu anlatır, öne çıkarır, üzerine titrersin. Şükür güzeldir; ama nimeti sürekli göz önüne koymak, senin kendi gözün de dahil, ona bakış toplar.

İkincisi, kendi iyiliğine güvenememek: „Bu kadarı fazla güzel, sürmez, bir terslik olacak.” Bu düşünceyi kendi hâline yoğun bir endişeyle çevirdiğinde, dışarıdan gelmesinden korktuğun ağırlığı kendin bırakırsın.

Üçüncüsü, durmadan kaybetme korkusu: değer verdiğin bir şeyi kaybetme sahnesini haftalarca zihninde tekrar tekrar oynamak. Bir anlık kaygı bu değildir; bunu üreten şey, o korkuya günlerce yüksek bir yükle geri dönmektir.

Kendine Nazar Değince Ne Görülür?

Belirtiler dışarıdan gelen nazarla büyük ölçüde aynıdır — halsizlik, uykunun bozulması, iç sıkıntısı, işlerin birden akmamaya başlaması. Ama öz-nazarda birkaç işaret daha sık öne çıkar:

• Bozulma, bir başarı ya da güzel bir haberden hemen sonra başlar.
• Ortada seni kıskanacak, sana husumet besleyecek belli bir dış kaynak yoktur.
• Başlangıç, senin kendi düşüncendeki bir dönüşe denk gelir — güvenden kaygıya, şükürden „nazar değmesin” tedirginliğine.
• Uykun, kötü bir haberden değil, iyi bir haberden sonra kaçmaya başlar.
• Ortada gerçek bir tehdit yokken, „her an bir kötülük olacak” diye bekleyip durursun.

Ayırt edici soru zamanlamadır: bozulma bir şey güzel gittikten hemen sonra başladıysa ve sen ya onu çok anlattıysan ya da içten içe kaybetmekten çok korktuysan, kaynağı dışarıda aramadan önce içeriye bakmaya değer.

Suçlanacak Bir Şey Değil, Bakılacak Bir Şey

Burada en çok şunu söylemek isterim: bu bir kabahat değil. Kendi nimetine sevinmek de, onu kaybetmekten korkmak da insanın en tabii hâlidir. Kimse seni „gururlandın da başına geldi” diye suçlamıyor — ben de suçlamam. Sadece bir mekanizmayı anlatıyorum ki üzerine ışık düşsün.

Her kaygı da nazar değildir. Bir işin ters gitme ihtimalini bir kez düşünmek tedbirdir; o sahneyi her gün, duygu yükleyerek yeniden yaşamaksa başka bir şeydir. İkisini birbirine karıştırma — kendini boş yere korkutma.

Bir de şu var: kimileri nazarı üzerinden aldırır, birkaç hafta rahatlar, sonra aynı ağırlık geri gelir. Çoğu zaman sebep, ağırlığı üreten iç deseni fark etmemektir. Bu yüzden hem ağırlığa hem de onu besleyen düşünceye birlikte bakmak gerekir.

Ne Yapmalı? Önce Teşhis, Sonra Koruma

İlk adım korkmak değil, doğru bakmaktır. Peki ne yaparım? Önce teşhis. Adını ve annenin adını alır, durumuna bakarım — daha herhangi bir işlem konuşulmadan önce. Kaynağı içeride mi, dışarıda mı; nazar mı, başka bir şey mi, yoksa hiçbir şey mi. Ne varsa onu söylerim; yoksa „yok” derim.

Nazarsa, o ağırlığı yalnızca Kur'an ve dua ile, Allah'ın izniyle üzerinden almaya çalışırım. Öz-nazarda bir adım daha eklenir: seni koruyacak, kendi tedirgin düşüncelerine karşı da kalkan olacak bir koruma çalışması. Böylece ağırlık her geri geldiğinde baştan başlamazsın.

Ücret için için rahat olsun: tek bir bakım ücreti vardır, ilk görüşmede net söylenir. Garanti veren yanlış söyler; netice Allah'tandır. İçin rahat değilse bekleme — yaz, birlikte bakalım.