Çocuklara Nazar Neden Daha Çabuk Değer?

Çocuğa Nazar Neden Daha Çabuk Değer?

Nazar, kıskanç ya da haset dolu bir bakışın üzerinde bıraktığı ağırlıktır. Büyükte bu ağırlık yılların ördüğü bir perdeye çarpar; çocukta ise o perde henüz yoktur. Bu yüzden aynı bakış çocuğa daha çabuk ve daha görünür değer.

Çocuk açıktır. Küçük bir sevgiye kocaman güler, küçük bir üzüntüye hüngür hüngür ağlar. Aynı açıklık görünmeyen tarafta da vardır — üzerine çevrilen bir bakışı süzecek hâli daha yoktur.

Bir de çocuk çok bakış toplar. Sokakta durup hayran olan, boyuna posuna laf eden, fotoğrafını elden ele gezdiren çok olur. Bu bakışların çoğu iyidir; ama içlerinden biri haset taşıyorsa, en çok da parlak, sağlıklı, güzel çocuğa değer. Bunu uydurmuyorsun; bizim insanımız asırlardır bilir.

Çocukta Nazar Nasıl Belli Olur?

Çocuk içinde ne olduğunu anlatamaz. „Bir şey değişti” diyemez; sadece hâli değişir. Tek bir belirti tek başına bir şey söylemez — her çocuğun huysuz günü olur. Önemli olan desendir: birkaç şeyin aynı anda, üstelik belli bir olaydan (bir ziyaret, bir kalabalık, hayran bir bakış) hemen sonra bozulması.

Çoğu vakada şunlar bir arada gelir:

• Sebepsiz huzursuzluk — huzurlu çocuğun bir anda ağlamaklı, korkak, içine kapanık olması.
• Bozulan uyku — rahat uyuyan çocuğun dalamaması, sıçrayarak uyanması, hep aynı saatte huysuzlanması.
• Kesilen iştah — sevdiği yemekten ağzını çevirmesi, başka bir hastalık işareti yokken.
• Dinmeyen ağlama nöbetleri — dalga dalga gelen, bildiğin hiçbir avutmaya yatışmayan ağlama.
• Ani geri dönüşler — yürümeye ya da konuşmaya başlamış çocuğun geri çekilmesi, alıştığı kişiden korkması, yaşına göre fazla yapışması.

Bunları görünce hüküm verme, kimseyi suçlama — teşhis benim işim. Sen sadece deseni fark et: ne zaman başladı, öncesinde ne oldu.

Önce Doktor: Bu Sıra Çocuğu Korur

Bir çocukta fiziksel bir belirti varsa ilk adım her zaman doktordur — istisnasız. Sürüp giden iştahsızlık, tekrarlayan ateş, uykunun günlerce bozulması, uyanıklıkta belirgin bir değişiklik, herhangi bir ağrı işareti — bunlar önce çocuk doktoruna gider.

Bu bir taviz değil, çocuğu koruyan sıradır. Tedavi edilebilir bir enfeksiyondan iştahı kesilmiş çocuğa manevi bakım yaparken enfeksiyonu bekletmek olmaz. Manevi bakım, sıradan sebepler dürüstçe elendikten sonra bakılan kattır; doktorun yerine değil.

Doktor „bir şey yok” diyorsa ve o desen — o küme, o başlangıç, gece artan huzursuzluk — hâlâ yerindeyse, işte o zaman manevi bakım anlam kazanır.

Ne Yapmalı? Teşhis Benim İşim

İlk adım korkmak değil, doğru bakmaktır. Evde yapabileceğin sade şeylerle başla: çocuğu birkaç gün o şüphelendiğin bakıştan uzak tut, olağan düzenine döndür — aynı yemek saati, aynı uyku vakti — ve onu her zamankinden çok kucağına al. Sakin bir büyüğün yakınlığı çocuğu en çok toparlayan şeydir.

Bir de kendine bak. Küçük çocuk, annesinin babasının huzuruyla huzur bulur; ev sakinse çocuk da sakinleşir. Bunu kimseyi suçlamak için söylemiyorum — evin havası bakımın bir parçasıdır, o kadar.

Desen birkaç günde geçmiyor, üstelik dönüp dönüp geliyorsa ne yaparım? Önce teşhis. Çocuğun adını ve annenin adını alır, durumuna bakarım — daha herhangi bir işlem konuşulmadan önce. Nazar mı, başka bir şey mi, yoksa hiçbir şey mi. Ne varsa onu söylerim; yoksa „yok” derim.

Nazarsa, o ağırlığı yalnızca Kur'an ve dua ile, Allah'ın izniyle üzerinden almaya çalışırım. Garanti veren yanlış söyler; netice Allah'tandır. Çocuğun için endişeliysen bekleme — yaz, birlikte bakalım.