Nazar Vücuttan Nasıl Çıkar? Çıkarken Ne Hissedilir, Ne Hissedilmez
Çıkış Hissedilen Şeyle Ölçülmez, Hissedilen Şey Ancak Bir Tepkidir
Önce sınırı çizeyim: nazarın bedenden çıktığını gösteren tek bir belirti yoktur. Esneme de, gözyaşı da, ürperme de tek başına “çıktı” demek değildir. Bunların hiçbirini yaşamayan biri de kurtulmuş olabilir. Bu sayfaya gelenlerin çoğu aynı cümleyle geliyor: “Okurken esniyordum, demek ki çıkıyor, değil mi?” Olabilir. Olmayabilir de.
Nazar üzerinde bir ağırlık bırakır. “Çıkar” sözü yanıltmasın; bedenden dışarı fırlayan bir cisim aramıyoruz, kalkan şey bakışın bıraktığı yüktür, ve o yük kimi zaman bir günde kimi zaman günlere yayılarak iner. Ağırlığın kalkması da bir hâl değişikliğidir, bir olay değil; hissettiğin şey, o değişimin bedende bıraktığı gölgedir. Gölgeye bakıp ışığın nerede olduğuna karar vermek zor iş. Zor olduğu için de insanlar ya her esnemeyi müjde sayıyor ya da hiçbir şey olmadığı için “bende çıkmadı” diye kendini yiyor. İkisi de yanlış. Henüz üzerinde nazar olup olmadığına bakmadıysan önce üzerimde nazar var mı yazısındaki sorulara göz at.
Sırayla gidelim.
Okuma Sırasında Sık Anlatılan Tepkiler: Esneme, Gözyaşı, Ürperme, Ağırlığın Çözülmesi
Bana yazanların okuma anıyla ilgili anlattıkları çoğu vakada şunlardır:
- Esneme. En sık anlatılanı. Okumaya başlayınca gelir, okuma bitince kesilir ve arkasında tuhaf bir hafiflik bırakır. Tek başına neden delil sayılmadığını nazar esneme yapar mı yazısında açtım.
- Gözyaşı. Sebepsiz dolan ama ağlamaya dönmeyen bir sulanma. Ardından göğüs genellikle bir parça açılır.
- Ürperme. Sırtta ya da ense çevresinde, hasta değilken gelen kısa bir titreme.
- Ağırlığın çözülmesi. Omuzda, ensede ve göğüste aylardır taşınan yükün bir an için indiğini hissetmek. Diğerlerinden daha sessiz gelir, daha uzun kalır.
Hepsini birden yaşamak gerekmez. Birini yaşayıp ötekilerini hiç yaşamayan çok. Tepkinin ne olduğundan çok ne zaman geldiği önemli: okuma başlarken mi geldi, okuma bitince kesildi mi, yoksa gün boyu mu sürüyor? Kendi okurken de, başkasının okumasını dinlerken de aynı tepkiler anlatılır; bu yüzden okuyanın kim olduğundan çok, tepkinin ne zaman geldiğine bakarım.
Şimdi tıbbın sınırı: okurken göğsün sıkışıyor, nefesin kesiliyor, gözün kararıyor ya da sol koluna ağrı iniyorsa bu bir tepki değildir. Okumayı bırak ve 112'yi ara. Çarpıntı, baş dönmesi ya da bayılacak gibi olma sık geliyorsa da önce kalbine ve tansiyonuna baktır. Kullandığın ilacı bırakma.
Şiddetli Tepki Ağır Nazar Demek Değil, Tepkisizlik de Nazar Yok Demek Değil
İnsanların üç yerde yanıldığını görüyorum.
Birincisi sayıdır. Çok esneyen kişi, çok nazarı olan kişi sayılmaz. Esneme bulaşıcıdır; rukye okunan sıcak bir odada, akşam saatinde, tek düze bir sesle hem okuyan esner hem dinleyen.
İkincisi şiddettir. Gürültülü bir tepki ağır nazar anlamına gelmez. Tepkinin büyüklüğü çoğu zaman kişinin ne kadar yorgun ve uykusuz olduğuna, bir de ne kadar korktuğuna bağlıdır. Yeterince korkmuş biri okurken titrer; bu titremenin nazardan geldiğini göstermez.
Üçüncüsü belki en sinsisi: tepkiyi beklemek. Okurken bedenini dinleyen insan, dinlediği yerde bir şey bulur. Omzu “ağırlaştı” sanır, boğazı “daraldı” sanır, esneyemediği için “bende hiç çıkmıyor” der. Böyle okumak insanı hem okumanın kendisinden hem huzurdan uzaklaştırır. Sen okurken âyete bak, bedene değil.
Büyü tarafında tablo başka seyreder: orada tepki kabarır, dalgalanır, günlere yayılır. Onu büyü bozulurken belirtiler yazısında ayrı yazdım. Nazarda çoğu vakada tepki daha kısa ve daha sadedir.
Hiçbir Şey Hissetmediysen de Kalkmış Olabilir
Okurken hiçbir şey olmadı, ne esneme geldi ne göz doldu. Ama birkaç gün sonra uykunun düzeldiğini, evdeki havanın değiştiğini fark eden çok insan var. Çoğu aynı şeyi söylüyor: “Ben bir şey hissetmedim ki.”
Sebebi şu: ağırlık yavaş yavaş oturmuştur, çoğu zaman yavaş yavaş da kalkar. Yavaş inen bir yük bir anda “şak” diye hissedilmez. Bir de herkes bedenini aynı inceliyle duymaz; aylarca yorgun yaşamış biri, bedenin küçük işaretlerine kulağını çoktan kapatmıştır. (Bir parantez: ayakkabıyı çıkarana kadar ayağının ne kadar yorulduğunu anlamazsın. Yük hep inince anlaşılır, taşırken değil.) Bir de bakım uzaktan yapıldığında kişi o saatte çoğu zaman işte ya da uykudadır; hissedeceği bir şey zaten olmaz, ağırlık ise Allah'ın izniyle yine çözülebilir.
Ama bunu da abartmayayım: hissetmemek “kalktı” demek de değil. Yani işte bu yüzden ikisine de bakmıyoruz. Ne hissettiğine, ne hissetmediğine. Bakılan şey, günler sonra neyin yerine oturduğu.
Kalktığını Okuma Anında Değil, Sonraki Günlerin Sabahlarında Ararsın
Okuma biter, tepkiler diner. Asıl cevap ondan sonra gelir. Çoğu vakada kalkışın izi şu yerlerde görünür:
- Uyku: yatınca dalıyor musun, gece bölünüyor mu, sabah ağır mı kalkıyorsun.
- Öğleden sonra: gün ortasında bir anda çöküp “neden bu kadar yorgunum” dediğin saat geliyor mu, gelmiyor mu.
- Ense, omuz, göğüs: aylardır taşıdığın sıkışma yerinde mi.
- Ev ve insanlar: belli bir odaya girince daralma, belli bir kişinin yanında yorulma hâlâ var mı.
- Sevinç: güzel bir haberi, ürkmeden ve “ya göz değerse” demeden anlatabiliyor musun.
Benim gördüğüm vakalarda en erken düzelen çoğu zaman uykudur, en geç dönen de sevinç. Bunlardan biri düzeliyor ve düzelme iki günden uzun sürüyorsa iyiye işaret. Düzelip ertesi gün aynı yere dönüyorsa bu başka bir şey söyler. Bakım başladıktan sonra ilk günlerde esneme, ağır uyku ve sebepsiz ağlamanın neden sık anlatıldığını, sıranın tamamıyla birlikte nazar nasıl bozulur yazısında yazdım.
Hekim Tarafı Temizse Yaz, Birlikte Bakalım
Yukarıdaki tepkilerin bir kısmı bedenin kendi işidir. Esneme uykusuzlukta, ürperme ateşte, ağırlık kansızlıkta ve depresyonda da olur. Aylardır sürüyorsa önce hekime git, kan tahlilini yaptır. Tedaviyi erteleme. Otizm ve MS doktorun işidir. Şizofreni, psikoz, bipolar ve sara iki türlüdür: bir kısmı tamamen tıbbi bir tablodur, bir kısmının arkasında manevi bir sebep de olabilir; hangisi olduğunu hekim taraması ile dürüst bir bakım birlikte gösterir.
Hekim tarafı elendi, tablo yine de aynı yerlerde duruyorsa yaz. Adını ve annenin adını alırım; nazar mı, başka bir şey mi, yoksa hiçbir şey mi olduğunu söylerim. Yoksa “yok” derim. Nazarsa o ağırlığa yalnızca Kur'an ve dua ile bakılır. Kimseye gün sayısı vermem, veren yanlış söyler. Mesajına ne zamandır sürdüğünü, hekimin ne dediğini ve okurken neler olduğunu yazman bakmayı kolaylaştırır.
Bu işin sonunda varılan yer şu: bir sabah uyanıp omuzlarında hiçbir şey taşımadığını fark etmek. Ezanı duyunca içinin kapanmaması, secdeden başını kaldırınca göğsünün hafif olması. Güzel bir haberi paylaşırken de susmak zorunda kalmaman. Biz sebebe sarılırız, kaldıran Allah'tır. Netice Allah'tandır.
Tek bir ücret var; sonradan başka bir şey istenmez. Görüşme uzaktan yapılır; hangi şehirde ya da hangi ülkede olduğun fark etmez. Esnemedim diye, hiçbir şey hissetmedim diye çekinme. Yaz, birlikte bakalım.